เมื่อเช้า ตื่นไม่เช้ามาก แค่ก็ไม่ใช่เพราะว่าข้ออ้างคือวันอาทิตย์หรอกนะครับ แต่เพราะว่านอนดึกนิดนึง เช้านี้งดกาแฟลเลยอยากกินช้าร้อนกับปาท่องโก๋ เดินไปร้านน้ำชาร้านประจำ ร้านนี้เขาใช้ชาแบบทางใต้ รสจะเข้มและฝาดกว่าชาที่ขายทั่วไปในกรุงเทพ ผมก็ทึกทักเอาว่านี่แหละรสชาแท้ๆ แบบของผม ต้องแบบนี้ ที่หอมๆ ไม่สนครับ
แปดโมงเข้าคนเดินไปตลาดนัดกันขวักไขว่ ร้านน้ำชามีคนมาออมากกว่าทุกวัน ส่วนใหญ่ก็คุ้นๆ หน้าแม้ว่าไม่เคยพูดจากทักทายอะไรกัน วงน้ำชาพร้อมหนังสือพิมพ์วิจารณ์เมืองกันอยู่ใกล้ๆ เสียงอึกทึกเหมือนทุกทีนั่นแหละ ด้วยความที่ไม่ค่อยเรื่องมากเลยมักต้องยืนคอยนานหน่อย ใจเย็นคอยเพราะเจ้าของร้านก็อายุมากแล้ว บ่อยที่ลืมๆ ไปว่าผมได้สั่งไปแล้ว ไม่ว่ากัน
แขกใหม่ในวงน้ำชาหน้าไม่คุ้นเข้ามาในวงที่เขานั่งกันอยู่เดิม ว่าการเมืองกัน เขาคงคุ้นกันเพียงแต่ผมที่ไม่คุ้น เห็นอ่านหนังสือพิมพ์ชั่วครู่ (อ้อ..ร้านนี้ไม่มีทั้งไทยรัฐและมติชน) ก็แพล่มออกมา
“ไม่มีหัวคิด”
ก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่ออีกแป๊บก็ “ไม่มีหัวคิด” แล้วตามด้วย “ไม่มีหัวคิด” และ “ไม่มีหัวคิด” จากนั้นก็หันไปคุยกับคนนั้นคนนี้ในวง ด้วยเนื้อหาทำนองว่า คนนั้นคนนี้ ไอ้นั่นไอ้นี่ ไม่มีหัวคิด
ผมหันไปมองแล้วนึกยิ้มๆ อยู่ในใจ “แล้วไอ้ที่มีหัวคิดนี่เป็นยังไง?”
การว่าใส่ใครว่าไม่มีหัวคิดทำง่ายครับ แต่การไม่แสดงให้เห็นว่าไอ้แบบที่เรียกว่า “มีหัวคิด” เป็นยังไง ก็เหมือนกับการเดินๆ มาแล้วถ่มน้ำลายใส่อะไรซักอย่าง เผื่อว่าจะเท่ เผื่อว่าตัวจะดูดีกว่า
