ชีวิตน่าเบื่อ

27 February 2007 - 18:40

รู้สึกใหม่ว่าแต่ละวันของชีวิต เหนื่อยหน่ายและน่าเบื่อ ความเร่งร้อนในชีวิต ผสมกับความอืด-หนืด-ยาน ของหลายๆ เรื่อง อะไรก็ไม่เป็นอย่างใจ

เราอยู่บนและในบ้านเมืองที่เต็มไปด้วยแรงเคลียด แรงเฉื่อย ความเร่ง และแรงเฉือน หันทางไหนก็เต็มไปด้วยสิ่งเหล่านี้ ภาวะบีบคั้นในแต่ละด้าน โดยเฉพาะความตึงเครียดในสังคมในรูปแบบที่ไม่มีปรากฎมานานหนักหนาแล้ว แล้วมันก็เกิดและเฉือนสังคมออกเป็นเสี่ยงๆ

หาใช่เพราะใครที่ไหน คนที่ข้าพเจ้าไม่เคยไว้ใจเลยแม้แต่น้อย มาตั้งแต่ห้าหกปีก่อน คนที่ข้าพเจ้าจับจ้องด้วยสายตาหวั่นสะพรึง ว่ามันตัวนั้นจะนำมาความฉิบหายมาสู่บ้านเมือง แล้วมันก็ทำ คงไม่ต้องเกรงอะไรถ้าจะเอ่ยชื่ออย่างเปิดเผยว่าเราหมายถึงไอ้เหลี่ยม

ขณะที่จุดของความร้อนของความขัดแย้งในสังคมทะยานขึ้นจะใกล้จุดสูงสุด หรือที่เราเข้าใจว่าเข้าใกล้จุดสูงสุด การแตกหักในการต่อสู้น่าจะเกิด ณ จุดนั้น แต่ก็ไม่ เรามี คมช. เข้ามาผ่าทางพร้อมด้วยคำสัญญา ๔ ประการ เรามองว่าข้อกล่าวหานั่น คือ ข้อสัญญาหรือพันธสัญญา ที่ชาวบ้านอย่างเราๆ อย่างน้อยก็จำนวนมากโข ต่างตั้งความหวัง แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นไปตามนั้นแม้แต่น้อย ระยะเวลาค่อยๆ ทอดมากเข้า หลายอย่างเริ่มถ่างและห่างจากสิ่งที่ควรจะเป็น

วันนึงเรามีรัฐบาลที่มี พล.อ. สุรยุทธ์ จุลลานนท์ โดยส่วนตัว ที่ได้ฟังบทสัมภาษณ์หลายครั้งหลายคราวก่อนหน้า เราไม่ได้มองว่าท่านเหมาะเลยแม้แต่น้อยในสถานะการบ้านเมืองขณะนี้ เราต้องการคนที่มีความกล้าและเด็ดขาดที่จะจัดการปัญหาต่างๆ ไม่เถียงในความเป็นคนดีของท่าน ไม่เถียงว่าคนนี้ยกมือไหว้ได้ แต่เราเห็นว่าไม่เหมาะ แต่เอาเถอะ เราก็เหมือนหลายคนที่เหมือนจะโดนหลอกให้เชื่อและไว้ใจ ว่าท่านน่าจะดีพอและน่าจะเข้ามาแก้ปัญหาบ้านเมืองขณะนี้ได้

แต่ก็ผิดถนัด พลันที่เราเห็น ครม. พูดตรงไปตรงมาว่าพูดไม่ออก ผิดหวังแหละเหมือนโดนทิ่มที่ใจ เหมืนอเราโดนกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่สิ้นสุด ตั้งแต่เอาเด็กไม่รู้จักโตและขาดความรับผิดชอบอย่างร้ายแรงอย่างหม่อมอุ๋ย ที่ยิ่งอยู่นานที่แสดงพฤติกรรมและพูดจาสุนัขไม่รับประทาน เรามี รมต. ศึกษาฯ ที่ปล้ำจะสำเร็จความใคร่โดยการเอามหาลัยออกนอกระบบ เรามี รมต. เกษตรฯ ที่ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง มีก็เหมือนไม่มี เรามี รมต.มหาดไท เอาไอ้มุสลิมปัญญาเบา มุสลิมกรุงเทพที่มุสลิมใต้ไม่ยอมรับ เขาก็ฆ่ากันตายเรื่อยๆ ไฟลุกโชนไม่สิ้นสุด ..และอีกสารพัดสารพัน

เราเบื่อและสิ้นหวังเรื่อยๆ เราหาใครที่รักบ้านรักเมืองจริงแทบไม่มี ประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้งเสมอๆ ครม. ชุดนี้ก็ไม่ต่างไปจากนั้น เราไม่ต้องการสมานฉันท์หรือสามานยฉันอย่างที่ทุกคนร้องเรียก อันที่จะหมายถึงแต่ใครทำเลวอะไรก็ลืมๆ ไป เงียบๆ แล้วอยู่กันเหมือนเดิม แต่เราต้องการชี้ผิดชี้ถูก ตราบใดที่อยู่กันนิ่งๆ เฉยๆ ลืมๆ ไป วังวนอุบาทว์นี้ไม่วันจะสิ้นสุด

บ้านเมืองนี้จะไปทางไหน อยู่ตรงไหนในสังคมโลกที่มันโสโครกหนักขึ้นทุกที