อ้วน: ลูกชายอันเป็นที่รัก

ย้อนไปเวลาประมาณหลายเดือนก่อนหน้านี้ของสองปีกว่าที่แล้ว สิ่งมีชีวิตน้อย ๆ สี่ชีวิต ย้ายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม แทบจะ ๒๔ ชั่วโมงของการอยู่ด้วยกัน ความน่ารักของสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ ทำให้เกิดความรัก ผูกพันอย่างยากอธิบาย ทุกพัฒนาการถูกเฝ้ามองด้วยสายตาของความรักและเอ็นดู เป็น ๑ หนุ่ม และสามสาว อ้วน ขี้ร้อง แสบ และสวย

ทุกเช้าผมตื่นมาเพราะบรรดาแมวเด็กวิ่งเล่นจับกัน ถ้าสายหน่อยบรรดาเด็ก ๆ จะกัดนิ้วเท้า ไม่ตื่นก็ต้องตื่น เพราะนั่นคือเวลาอาหารเช้า กินเสร็จ อิ่มหนำก็พากันมานอนบนตัก บนพุง บนอกผมกันทั้งสี่ตัว แล้วค่อย ๆ แยกไป เด็ก ๆ ยึด โต๊ะคอมและหน้าจอเป็นที่อยู่ นอนรายเรียงเต็มโต๊ะ กอดขากอดแข้ง  มื้อสาย มื้อบ่าย ตื่นเล่นสลับกัน ไปจนดึก ผมเข้านอนแมวเด็กก็จะไปเล่นกันรอบ ๆ ผมในห้องพักใหญ่ แล้วก็กลับมานอนหน้าคอม กระทั่งโตขึ้นก็พากันย้ายที่นอน บ้างก็นอนกับผมในห้อง บางคืนตีสองตีสามพากันเข้าไปปลุกผมในห้อง..เพราะหิว ก็จำต้องตื่นงัวเงียมาหาของให้ลูกกิน นั่งเฝ้าจนกินเสร็จแล้วค่อยเข้านอน

หกเดือนผ่านไป แปดเดือนผ่านไป ปีกว่าผ่านไป ชีวิตของสามสาวก็จากไปทีละตัว ๆ ทั้งหมดหลับใต้พื้นดินใกล้ ๆ กัน เรียงกันตามลำดับ ขี้ร้อง แสบ สวย ทิ้งเป็นรอยน้ำตาและความทุกข์ไว้กับตัวผม ทีละตัว ๆ ..

อ้วน นิสัยออกจะแปลกกว่าชาวบ้าน เงียบ และค่อนข้างปลีกตัว ทำอะไรเชื่องช้ากว่าตัวอื่น ๆ จนบางครั้งนึกไปว่า อ้วนมันซื่อบื้อ ไม่ชอบให้อุ้มหรือถูกตัว และติดหมา (ปีใหม่) หนับ ชอบร้องอ้อนปีใหม่ ไม่หนีเที่ยว ไม่ออกนอกบ้านเหมือนพวกสาว ๆ และเป็นหน่วยเฝ้าระวังร้องเรียกผมทุกครั้งที่สาว ๆ หนีเที่ยว กินเก่งและโตไว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ “อ้วน” ในความกินเก่งนั้น ไม่เคยแย่งน้อง ไม่แย่งสาว ๆ ให้ตัวอื่นกินก่อนทุกคราวไป (ถ้าไม่แยกจาน) นิสัยนี้มีมาจนปัจจุบัน

ตอนเล็ก ๆ ใครก็ว่ามันขี้เหร่ แต่ผมเห็นต่างไป ที่เขาเห็นอย่างนั้นเพราะลายยังขึ้นไม่ชัด ผมว่าเจ้าอ้วนนี่แหละจะดูดีสุด ดูดีกว่าเจ้าขี้ร้องที่ใคร ๆ ก็ชมมันตั้งแต่เล็ก

อ้วนชอบอยู่ที่แปลก ๆ อย่างใต้รอยขาดของเสื่อ ในถุงพลาสติก ชอบอยู่ในกระถาง ชอบนอนบนกระถางต้นไม้ นอนในตะกร้าขยะ ท่านอนก็แปลก ๆ ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน โปรดจะนอนหงาย ถ่างขา

โตขึ้นหน่อย น้อยครั้งมากที่อ้วนจะได้นอนบนตักผม ปกติจะนอนกอดขา เพราะบรรดาสาว ๆ จะยึดตักเป็นที่นอน และอ้วนก็ไม่แย่ง จนวันหนึ่งสาว ๆ หลับกันตรงอื่น อ้วนก็มานอนในตัก หลับได้แป๊บเดียวขี้ร้องที่กลับจากเที่ยวเห็นเข้า โวยวายไล่อ้วนให้ไปที่อื่นแล้วตัวเองขึ้นมานอนแทน นึกถึงตอนนั้นก็สงสาร อ้วนลุกออกไปแบบเสียไม่ได้

ความเป็นแมวผู้ “ตัวปี้” ฉายแววมาตั้งแต่เล็ก ชอบตามประกบสวย และทำท่าจะปี้สวยตั้งแต่ยังไม่กี่เดือน ครั้งหนึ่งมีแมวสาวใหญ่พลัดลงเข้ามาบ้าน ผมให้อาหารนอกบ้าน แล้วแม่นางก็ฉวยโอกาสวิ่งเข้าห้องผม อ้วนตามประกบทันที เป้าหมายคือ ปี้แมวรุ่นพี่ แต่ก็มีแมวมารมาขัดขวาง สีแสบเดินตามหลังอ้วนเข้าไป แล้วพุ่งไปกัดเจ้าแมวตัวเมียแปลกหน้าที่ล้ำเข้ามาทันที แมวแปลกหน้าหนีหายจากบ้านไป ผลคือ เกิดสงครามครั้งใหญ่ในบ้านระหว่างอ้วนกับสีแสบ อ้วนฉุนขาดจะเอาเรื่องแสบให้ได้ จนผมต้องจับเจ้าอ้วนไปขังกรง สงบสติอารมณ์

ด้วยความที่ไม่ค่อยให้ถูกเนื้อถูกตัวและไม่ให้อุ้ม ทำให้อ้วนค่อนข้างห่างผมมากกว่าตัวอื่น หลังขี้ร้องและแสบจากไปในช่วงไม่กี่เดือนไล่เลี่ยกัน ก็เหลือกันแค่สองพี่น้อง คือ เจ้าอ้วนและสวย ระหว่างนั้นผมแว้บออกจากบ้านบ่อยเพราะมีการชุมนุมของพันธมิตรฯ เด็ก ๆ เลยต้องอยู่กันตามลำพังกระทั้งวันหนึ่งอ้วนไม่สบาย และทราบภายหลังว่าเป็นไข้หวัดแมว

ช่วงที่รักษาไข้อ้วนเปลี่ยนไป ชอบให้ดูแลและอยู่ใกล้ คืนที่พากลับจากโรงพยาบาล ผมแทบไม่ได้นอน ต้องคอยตื่นและจับตัวอ้วนไว้ตลอดเวลา พออ้วนพริ้มหลับผมแอบงีบ อ้วนตื่นมาเห็นจะร้องงอแงจนผมต้องตื่นมาเฝ้า ระหว่างไข้ผมอุ้มอ้วนไปไหนมาไหนก็ได้ อ้วนไม่ว่า กระทั่งหายไข้ก็เป็นแบบนั้น จนอีกหลายสัปดาห์ทุกอย่างกลับสู้สภาพเดิม ห้ามถูกตัวแมว

นิสัยอย่างหนึ่งที่ติดมาหลังไข้หัด คือ ไม่ยอมกินอาหารในจาน (อาหารเปียก) ต้องป้อน หรือถือซองอาหารให้เท่านั้นอ้วนถึงจะกิน

กระทั่งสวยหายออกไปจากบ้านเกือบ ๆ ห้าวันและพบว่าเน่าอยู่ใต้ถุนตึก อ้วนก็เปลี่ยนไป เริ่มออกเที่ยว แรกทีเดียวผมปล่อย เพราะอ้วนมักจะนอนหน้าบ้านบนที่นอนที่ผมจัดให้เป็นหลัก หลังจากนั้นก็เริ่มไม่นอนและเที่ยวไกลขึ้น ๆ แล้วก็หนีไปรังแมว กระทั่งผมจำต้องพาไปรังแมว

อ้วนไปขยายอาณาเขตแถบนั้น ปี้สาวเป็นอาชีพหลัก จนคนดูแลตึกทักทุกครั้งที่เจออ้วนว่า “วันนี้มึงปี้ไปกี่ตัว” บ่อยที่ไล่กัดชาวบ้านจนแมวผู้ทุกตัวละแวกนั้นไม่สู้ เป็น “แมวบอส” เต็มตัว นั่นคือช่วงหลังเสร็จสิ้นการชุมนุม

หลายต่อหลายครั้งอ้วนแอบหนีออกไป งัดมุ้งลวดบ้าง กรีดมุ้งลวดบ้างก็ตามตัวได้ทุกครั้ง เพราะไม่ว่าครั้งไหน ๆ ก็จะไปที่ตึก ๖ รังแมว และโรงเรียนอนุบาล แต่ไม่ใช่สำหรับคืนวันที่ ๒๕ พฤษภาคม คืนที่ผมไม่อยู่บ้าน ส้นตีนตัวนึงพาเพื่อนมาบ้านและอ้วนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่คืนนั้น ..จนบัดนี้

เที่ยงคืนถัดมา ผมตามหาทั่วทุกที่ที่คิดว่าอ้วนจะไป จนตีสามก็ไม่พบตัว รุ่งวันถัดมาก็หาข่าวและตามหา ขยายพื้นที่ ปิดประกาศ แต่ไร้ซึ่งวี่แวว ไม่มีหวังที่จะได้เจอ.. อ้วน..ลูกชายอันเป็นที่รัก

บ้าน หลังจากไม่มีอ้วนอยู่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ความเงียบจับอยู่กับสามสิ่งมีชีวิต ผม ต้อย สีดำ เว้นแต่สำลี ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าบัดนี้ป๊ะป๋าไม่อยู่แล้ว

ต้อยร้องหาอ้วนบ่อยครั้ง และกวนผมมากขึ้น สีดำก็ร้องเสียงแปลก ๆ ที่หน้าต่างหลังบ้านและมักไปนอนบนขอบห้องน้ำมองไปยังที่ที่อ้วนไปบ่อย ๆ บ่อยที่ทั้งต้อยและสีดำมานอนซุกอกผม ทั้งที่ปกติจะไปนอนออเซาะ ชบ หรืออยู่ใกล้ ๆ อ้วน ความวุ่นวายและไร้ระเบียบบางอย่างก็เริ่มมี

ผมตระหนักว่า แม้อ้วนอยู่ อ้วนไม่ได้ทำอะไรกับบรรดาตัวอื่น ไม่ค่อยเห็นอ้วนดุหรืออะไรกับบรรดาเด็ก ๆ นอกจากแสดงความเมตตาในแบบของอ้วน  ..อ้วนเป็นเสาหลักของแมวทุกตัวในบ้าน

ต้อยอาจจะรู้สึกกับอ้วนในฐานะคุณผัว ส่วนสีดำก็ทำตัวเหมือนเป็นลูกตัวหนึ่งของอ้วน ที่อ้วนก็รักมันไม่น้อย ถ้าผมแกล้งดำเมื่อไหร่ อ้วนจะลุกมาทันที

ไม่เฉพาะกับเด็ก ๆ การไม่มีอ้วนอยู่กระทบต่อชีวิตประจำวันผมอย่างมาก ทุกเช้าเป็นอะไรที่โหวงเหวง ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ก็ในเมื่อ ๖ เดือนที่ผ่านมา ทุกเช้าผมต้องพาอ้วนไปเดิน ทุกเย็นผมต้องพาอ้วนไปเดิน เดี๋ยวนี้พอถึงเวลา ผมไม่รู้จะออกไปอย่างไร ไม่มีอ้วนอยู่แล้ว

นับแต่วันที่อ้วนไม่อยู่ ไม่เลยสักครั้งที่ผมจะไม่คิดถึง ภาพของอ้วนอยู่ในความรู้สึกตลอดเวลา ความรักที่มีต่อลูกชายตัวนี้ มากมายขนาดนี้ คนอื่นอาจมองอ้วนเป็นแค่แมว แต่สำหรับผม อ้วนคือลูกรัก และรักมาก..

แม้ส่วนใหญ่ของความคิด อ้วนคงไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่ก็แอบหวังอย่างไร้หวังว่าวันหนึ่งคงได้เจอได้กลับมาอยู่ด้วยกัน หรือพบร่างไร้วิญญาณเพื่อนำไปอยู่ใกล้ ๆ กับพี่ ๆ น้อง ๆ ขี้ร้อง แสบ และสวย