เหี้ยทุกตัว

กลับมาแล้วล่ะครับ มาถึงเมื่อเช้าตรู่วันนี้เอง ขาดหายจากโลกข่าวสารไปเลยก็ว่าได้ ทำงานในสวน ทานกับข้าวอร่อยๆ ที่บ้าน จริงๆ แล้วก็อาหารพื้นๆ ไม่วิเศษวิโสแต่เป็นอาหารบ้านๆ ฝีมือแม่เราเอง ช่วยทำกับข้าวด้วยแหละครับ แต่แค่ช่วยไม่ทำเองเพราะอยากกินกับข้าวฝีมือแม่ เบี่ยกับข้าวแบบกรุงเทพ แต่ละอย่างลำบากจะกระเดือกลงคอ แกงส้มเมืองกรุงไม่เหมาะกับการราดใส่ข้าวสวย แต่เหมาะที่จะใส่น้ำแข็งแล้วทานเป็นขนมหวาน อากาศร้อนแบบนี้ซดซักทีน่าจะชื่นใจ  

ลงรถทัวร์ก็ขึ้นรถแท็กซี่ต่อ มันยังเช้ามืดอยู่ไม่ค่อยมีรถเมล์ผ่าน จ่ายแพงกว่าปกติหน่อยนึงเพราะอยากถึงห้องโดยไว ครับขึ้นนั่งเงียบๆ ด้านหน้าข้างๆ คนขับ เช้านี้แปลกคือไม่อยากปริปากคุยอะไร ทั้งที่ปกติคุยกันโฉ่งเฉ่งกับแท็กซี่เป็นประจำ

หลายนาทีผ่านไปแท็กซี่ก็แซงมอเตอร์ไซต์ พร้อมพ่นมาหนึ่งประโยคสั้นๆ ”เหี้ยนี่ไม่มีไฟท้าย แม่งโดนชนตายห่าหรอก”

เสี้ยววินาทีถัดมา ผ่านมอเตอร์ไซต์อีกคัน ’มัน’ แท็กซี่คนเดิมก็ดันตาไวเห็นอีก ”เหี้ยนี่ไม่เปิดไฟหน้า”

อีกไม่กี่วิฯ ในลำดับถัดมาจะต้องเลี้ยงซ้าย  แต่มีกะบะคันข้างหน้าเปิดไฟจะเลี้ยวซ้าย แต่พวกดันอยู่เลนส์สอง “เหี้ยนี่สงสัยจะเคยขับแต่เทรลเลอร์” แท็กซี่พ่นต่อ

หลังเลี้ยวเข้าซอย ผมหายใจได้สองทีก็บอกชื่อตึกมันไป มันเฉียดจะเลี้ยวผิด ผมบอกอีกซอยข้างหน้าแต่ไม่ได้ปล่อยเหี้ย พอถึงซอยที่จะต้องเลี้ยวเข้า ความซวยของรถเก็บขยะก็บังเกิด ดันจอดรถปิดทางอยู่เพราะลงเก็บขยะ “เหี้ยนี่ ….” ผมไม่สนใจจำแระว่ามันว่าเหี้ยแบบไหนใส่รถขยะ

จ่ายตังค์ ลงรถ หันไปดูมันถอยหลังและกลับรถ ถ้าผมกับคนขับแท็กซี่สลับที่กัน คงจะ “เหี้ย..” อะไรซักอย่าง

ครับ..เหี้ยทุกตัวที่มันขับผ่าน ยกเว้นมัน!