ฝนพรำ

18 July 2007 - 12:26

เสร็จจากดูข่าวตอนสิบโมงพร้อมกาแฟขมๆ ๑ แก้ว แดดตอนสายเริ่มอ่อนลง ลมเย็นๆ พัดแรงขึ้น หนึ่งชั่วโมงถัดมาฟ้าก็ครื้ม แล้วฝนก็มา จากพร่ำๆ ลงเม็ดหนักเน้น แล้วปรอยๆ ฝนกับอากาศครื้มๆ นี่ให้ความรู้สึกหลายอย่างนะครับ เหงา เศร้า บางคนก็บอกว่าแบบนี้แหละดีสุด ชวนนอน แล้วเปิดเพลงเบาๆ

โตขึ้นหน่อยพอขึ้นประถมชักไม่ชอบฝนแล้วล่ะครับ ฝนตกทีไรเป็นต้องเดือดร้อนเรื่องเดินกลับบ้าน ใครๆ ก็ไม่อยากตากฝนกลับบ้านใช่มั๊ยครับ ไหนตัวจะเปียกไหนผ้าจะเปียก ยิ่งหน้าฝนซักผ้ากว่าจะแห้ง สมัยก่อนโน้นเครื่องซักผ้าไม่มีหรอกครับ ไม่มีที่จะปั่นให้แห้ง ลำบากก็ก่อไฟย่างเอาถ้าผ้าแห้งไม่ทัน เสื้อกันฝนก็น้อยคนจะมี ราคาตั้งร้อยกว่าบาท ร้อยบาทสมัยโน้นก็ใช่ว่าจะหาง่ายๆ เด็กนักเรียนสมัยนั้นส่วนใหญ่เลยต้องพึ่งใบกล้วย หรือไม่ก็ใบบอน ในเผือกใบใหญ่ๆ ส่วนผมสบายกว่าใครเขา คือ พ่อแม่จะเอาถุงปุ๋ยด้านในที่เป็นถุงพลาสติกใสๆ มาตัดช่องให้พอโผล่หน้ามาได้ แค่นั้นก็ไม่เปียกแล้ว ของเหลือใช้จากการทำสวนก็มีค่าจริงมั๊ยครับ

ไม่ต้องออกตังค์ซื้อเสื้อกันฝนหรือร่มยังจำได้ว่าตอนที่อยู่ประถมนั่นแหละ ความที่เป็นลูกชาวสวนยาง ก่อนไปโรงเรียนก็ต้องเก็บยางและทำแผ่นให้เสร็จ ฝนตกตอนเช้าๆ ที่เป็นอะไรที่ไม่ชอบเลย แล้วมันตกตอนเช้าบ่อยมากเสียด้วย คนสวนยางไม่ชอบให้ฝนตก เพราะถ้าตกหนักแล้วหน้ายางเปียก ก็ตัดยาง (ภาษากรุงเทพทึกทักใช้ “กรีดยาง”) ไม่ได้ และไอ้ที่ร้ายยิ่งกว่าคือ ฝนตอนเช้า เพราะมันจะราดยางทิ้ง ตัดไว้ก็เสียเปล่าในทันที วันไหนที่ฝนตกตอนเช้าๆ ผมมักจะนึกถึงตอนสมัยเด็กนั่นแหละครับ เช้ามาต้องแหงนดูฟ้าตลอด ถ้าวันไหนท่าทางไม่ดีแล้วละก็ รีบเผ่นเข้าสวนในทันที ยางยังไม่งด (= หยุดหยด) ก็ไม่เป็นไร บางทีก็ไม่ทัน ไปถึงสวนฝนก็สาดแล้ว ทีนี้ก็คราวสนุกแหละครับ วิ่งเก็บยางแข่งกับฝน แต่ละแปลงก็ไม่ใช่น้อยๆ เล่นเอาเอวลั่นซี่โครงบานครับ ชีวิตคนสวนยางใครว่าสบาย ใครว่ารายได้ดี ยิ่งหน้าฝนสาหัสครับ

สมัยเรียนม. ปลาย ผมเข้ามาเรียนในตัวเมือง อยู่หอข้างโรงเรียน หน้าฝนเป็นอะไรที่ทรมานมาก ตกเช้าก็ต้องรอให้ฝนหยุดกว่าจะเข้าโรงเรียนได้ ตกเย็นก็ต้องรอจนฝนหยุดกว่าจะได้กลับหอ ไม่มีใครหน้าไหนอยากอยู่ในโรงเรียนนานๆ นี่นา จริงมั๊ย ผมด้วยความที่มีงบรายสัปดาห์ที่จำกัดจำเขี่ย จะเอาตังค์น้อยๆ ที่มีไปซื้อร่มอาทิตย์นั้นก็มีหวังได้กินร่มแทนข้าว พอวันศุกร์กลับบ้านเลยออกปากกับแม่ว่าอยากได้ร่มซักอัน เพราะต้องตากฝนกลับหอทุกวัน ไอ้เราก็คิดดี ว่าเราต้องการร่มอันใหญ่ๆ เวลาฝนสาดแรงๆ จะไม่เปียก ไม่สนครับร่มเล็กๆ น่ารักๆ แบบที่คนอื่นเขาซื้อ แต่แม่ไม่คิดแบบผมน่ะสิ แม่ย้อนมาว่า “จะเอาไว้เดินกับสาวเหรอ แม่จะซื้อแบบของแม่ค้าในตลาดนัดมาให้” ผม ” -*- ” ..ใช่ที่ไหนกันเล่า  

สิบกว่าปีก่อน จำได้ลางๆ ว่าอยู่ปีสาม ผมเรียนที่ มอ. ปัตตานีครับ พี่ๆ น้องๆ ในองค์การนักศึกษาและชมรมอนุรักษ์ฯ ทำงานกันหนักมาก เราเลยตกลงกันตอนบ่ายๆ ว่าเราจะไปหาดแหลมตาชีกัน (เป็นแหลมยื่นออกไปในทะเล ห่าง มอ. ซัก ๓๒ กม.) ขี่มอเตอร์ไซค์กันไปครับ สี่ห้าคันเห็นจะได้ พอจะออกกันนั้นแหละครับ ฝนก็เทลงมาทันที เอาไงหว่า.. อย่าให้เสียความตั้งใจเลย ว่าแล้วเราก็ตากฝนกันไปครับ ได้ครึ่งทางก็แวะลงเดินเล่นที่หาดตะโล๊ะกาโปร์ ฝนกำลังตกอยู่เลย ทั้งหาดเลยมีแต่พวกเรา คนอื่นเขาหลบฝนกันหมด พอหยุด คนเริ่มลงมา เราขึ้นรถไปต่อ ถึงแหลมตาทีก็นั่งบนสันทรายที่สูงราว ๑๐ เมตร นั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกัน

ตอนนี้ฝนยังลงเม็ดปรอยๆ อยู่เลยฝากเพลงเบาๆ ให้ฟังกัน มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับฝนแบ่งกัน บอกกล่าว เล่าสู่กันฟังนะครับ แต่อย่าบอกว่าชอบฝนเพราะมีแฟนชื่อฝนนะครับ

ความเดิมประเด็นใกล้เคียงกัน

• เอสเพรสโซ่ ๒ ช้อน น้ำร้อน ๓/๔ (0.500)
• ข้าวกล้อง+แกงทิ (0.500)
• ผู้เสพสุนัข (0.500)
• แกงส้ม (0.500)
• คำแนะนำการใช้งานเว็บไซต์ แปะๆ (0.500)
• เยี่ยมรังแมว (RANDOM - 0.500)

n/e   หมวด: ชวนนอกเรื่อง    Print