นายหมัด มีชื่อที่เป็นทางการตามทะเบียนบ้านว่า นายวีนัส (ดาวพระศุกร์) เพราะพ่อซึ่งเป็นชาวสวนยาง อยู่บ้านปลักธง อยากจะให้ลูกชายเปลี่ยนอาชีพจากชาวสวนยางเป็นชาวเมืองกับเค้าบ้าง ก็เลยตั้งชื่อให้ทันสมัย แต่ไม่รู้ว่า วีนัส เป็นคำที่ใช้กับผู้หญิง ตอนเด็กๆ เพื่อนฝูงก็เรียกกันว่า นัส พ่อแม่ก็เรียกว่า น้องนัส แต่สุดท้ายเมื่อไม่สามารถเปลี่ยนสถานะเป็นคนเมืองได้ ยังคงทำสวนยาง ที่ต้องเข้านอนหัวค่ำ ตื่นตีหนึ่งตีสอง เพื่อออกไปกรีดยางตามอาชีพของบรรพบุรุษ น้องนัส ก็เลยกลายเป็น หมัด , ไอ้หมัดของเพื่อนๆ หรือ ลุงหมัด ของเด็กรุ่นหลังไป และเท่าที่ทราบ นายหมัดเป็นคนเรียบร้อย พูดจาสุภาพ ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย คนปลักธง หลายครอบครัวได้ขายที่ขายทาง อพยพ ไปอยู่ตามป่าเขาเพื่อทำสวนยาง บางครอบครัว ก็อพยพเข้าเมือง กลายเป็นคนเมืองมีหน้ามีตาในสังคมเมืองหาดใหญ่ แต่นายหมัด ก็ยังคงใช้ชีวิตเฉกเช่น คนปักษ์ใต้ดั่งเดิม คือยังคงทำสวนยางเลี้ยงครอบครัว และหยิ่งในศักดิ์ศรี เมื่อวิถีสังคมเมืองรุกเข้ามาถึงบ้านปลักธง ที่ไม่มีความเกรงใจ ไม่มีการเคารพเรื่องอาวุโส สังคมเมืองมองเฉพาะ ความมีฐานะ ไม่ได้มองว่า ใครหัวหงอก ใครหัวดำ พูดแล้วขอร้องแล้ว ก็ไม่ฟัง ปัญหาจึงเกิดขึ้น

(ในฐานะที่ผมพอจะคุ้นเคยกับคนบ้านปลักธงอยู่บ้าง จึงได้แต่สงสาร นายหมัด ที่เหตุการณ์พาไป ต้องติดคุกติดตะรางเมื่ออายุล่วงเลย 50 กว่าปี ถ้า นายหมัด สารภาพตลอดข้อหา ก็คงเหลือจำคุกตลอดชีวิต พ้นโทษจริง ก็คง อายุราวๆ 70-80 ปี หรืออาจจะตายในคุกก็เป็นได้ )

โดยสรุป ชีวิตของ นายหมัด ก็เลยไม่รุ่งโรจน์เหมือน ดาวพระศุกร์ ตามที่พ่อแม่คาดหวัง

(บ้านปลักธง อยู่ห่างจากสถานนีขนส่งหาดใหญ่ ไม่ถึง 5 กม. หลังหมู่บ้านติดเขา อาชีพดั่งเดิม คือทำสวนยาง แต่เนื่องจากอยู่ใกล้เมือง จึงมีคนในเมือง เข้าไปซื้อที่ดินสร้างบ้านกันเยอะ)