ใส่ถุงนั้น ๒๕

หลายสัปดาห์ก่อนเห็นข่าวใน ASTV พูดถึงเรื่องถุงพลาสติกแบบย่อยสลายได้ด้วยแสงอาทิตย์ ที่เมื่อโดนแสงจะย่อยสลายเองภายใน ๑ ปี มีโรงงานในไทยใช้เทคโนโลยีนี้ด้วย ร้านในปั๊มบางจากก็ใช้ถุงพลาสติกชนิดนี้

สมัยตอนเด็กๆ แม่ไปตลาดจะมีตะกร้าสานใบใหญ่ๆ ไว้ใส่ของ ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็ทำกันแบบนั้น ไปตลาดทีนึงก็มีตะกร้าสานใบใหญ่ๆ ยัดของใส่มาจนเต็ม สมัยนี้เวลาไปขายของในตลาดนัดผมไม่ค่อยเห็นใครหิ้วตะกร้าแล้ว หอบถุงพลาสติกกันพะรุงพะรัง

ตะกี๊เพิ่งออกไปโลตัสมา ไปซื้อกาแฟเอสเพรสโซ่ของผมมาครับ ไม่ใช่จะอยากสนับสนุนพวกนี้หรอกนะครับ แต่ไอ้ที่ผมกินหาซื้อจากร้านของชำไม่ได้จริงๆ ครั้นจะนั่งรถไปเดอะมอลล์ก็ใช่ที่

ขากลับแวะซื้อพวงมาลัยจะเอามาไหว้พระ ตา ยาย และก๋ง หยิบพวงมาลัยดอกมะลิพวงงามขึ้นมาถามราคา “ยี่สิบบาทค่ะ” ผมก็พยักหน้าเอาอันนี้ แฟนแม่ค้ารับพวงมาลัยจากมือผมจะใส่ถุงพลาสติก ผมเลยยื่นถุงใส่กาแฟผมให้ใส่ แล้วบอก “ใส่ถุงนี้ก็ได้”

แม่ค้าตอบเสียงใสกลับมา “ใส่ถุงนั้นยี่สิบห้า”

ฮา!

…

ถุงพลาสติกเป็นอะไรที่สะดวกก็จริงครับ แต่ลองถามแม่ค้าดูว่าต้นทุนในการขายของใส่ถุงพลาสติกมันสูงขนาดไหน ลูกแม่ค้าตลาดนัดทราบดีครับ

ปล. ทำไมเราออกเสียง ๒๐ ว่า “ยี่สิบ” ล่ะครับ ทำไมไม่ออกเสียง “สองสิบ” ก็ที ๓๐ ๔๐ ยังออกเสียงสามสิบ สี่สิบ