วันนี้มีเรื่องอยากเขียนแต่ยังไม่อยากเขียนถึง กลัวว่าพลั้งเผลอซ้ำรอยเดิมด้วยถ้อยคำทำนอง "ชี้หน้าด่ากลางตลาด" สงบไว้อีกวัน แล้วค่อยมาว่า เผอิญว่าวันนี้ป๋าโรจน์ งามแม้น หรือเปลว สีเงิน แห่งไทยโพสต์ เขียนชี้สิ่งที่อันจะเกิดอันใกล้และไกลไว้ ขอยืมคำป๋าโรจน์มาฝากไว้ให้อ่านกันครับ
สัญญาณอนาคตจากการเลือกตั้ง
29 พฤศจิกายน 2550    กองบรรณาธิการ
ผมพยายามเข้าไปแตะการเมืองว่าด้วยการเลือกตั้งน้อยที่สุด เพราะวิธีนี้เป็นอีกวิธีหนึ่งในการสนับสนุนให้การเลือกตั้ง ๒๓ ธันวา.เกิดขึ้นด้วยบริสุทธิ์ยุติธรรม
และทั้งผมจะไม่เป็นตัวให้คุณ-ให้โทษกับพรรคหรือผู้สมัครรายใดรายหนึ่ง ในบรรยากาศการเมือง ๒ ขั้ว คือ ขั้วเอาทักษิณ กับขั้วไม่เอาทักษิณ
แต่ดูๆ ไปแล้ว ผมจะแตะหรือไม่แตะก็ตาม การเมืองว่าด้วยการเลือกตั้งเหมือนจากแม่น้ำร้อยสาย  ปิง  วัง ยม น่าน กำลังมาบรรจบรวมเป็นสายเดียวกัน คือเจ้าพระยา
และจากเจ้าพระยา    ทุกสิ่งทุกอย่างก็กำลังเคี่ยวคลั่ก   ทะลักไหล..ออกปากอ่าว!!
แค่ "โพลล์สันติบาล" โพลล์ก็คือโพลล์   ลงท้ายจะเป็นอย่างไรก็ยังไม่รู้ พอเขาบอกว่า "พลังประชาชน" จะชนะเป็นที่  ๑ ทิ้งประชาธิปัตย์กว่าร้อยที่นั่ง ปรากฏว่าใหญ่-เล็กทั้งประเทศ   มีอาการคลื่นเหียนอาเจียนจะเป็นลมกันยกใหญ่
ถามกันจ้าละหวั่น  ด้วยประหวั่นว่าพลังประชาชนมา "สมัคร" นอมินีทักษิณขึ้นเป็นนายกฯ [...]

Posted in จากปก 8 Comments »

เมื่อเร็วๆ นี้ พ.ร.บ. ป่าชุมชน ผ่านเข้าสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ไม่แน่ใจว่าอยู่ในวาระไหนแล้ว กฏหมายฉบับนี้ออกแนวโรแมนติก มองป่าชุมชนแบบโรแมนติกคือคิดอย่างคนเมืองที่อยู่ไกลป่าคิด รู้สึกกับป่าแบบเดียวกับที่ถูกสอนมาตั้งแต่สมัยประถม มองความสัมพันธ์คนกับป่าค่อนข้างแปลกแยก ไม่ไว้ใจ ความไม่ไว้ใจว่าคนคือตัวทำลายป่านั้นเข้าใจได้ครับ แต่คนที่อยู่ชิดจากป่า มองป่าต่างจากคนไกลป่ามอง ผมไม่ว่าให้ลึกนะครับ ยาวไปเปล่าๆ หลายปีดีดักสมัยยังทำงานอยู่กับองค์กรพัฒนาเอกชนเคยมีส่วนร่วมกับชาวบ้านร่างกฎหมายอันเกี่ยวเนื่องด้วยป่าหลายฉบับ และก็โดนหมก โดนแก้โดยรัฐบาลหน้าเหลี่ยมจนเละดูไม่ได้ เหมือนศพหมาบนทางหลวงนั่นแหละ ลากๆ ถ่วงๆ จนโดนไล่ไประเหเร่ร่อน กฎหมายก็ถูกพับเก็บจนถูกยกมาปัดฝุ่นอีกรอบในสมัยของ สนช. ไม่ขี้เหร่มากแต่ไม่สวยอย่างสาวชาวบ้าน
ผิดแผกกับกฏหมายแปลงร่างเปลี่ยนสัดส่วนผู้ถือหุ้นบริษัทมือถือ ที่ริเริ่มในสมัยของรัฐบาลคุณชวน (ผ่านแรงผลักดันของค่ายส้มเน่าเดิม) แล้วก็ตกหล่นไปตามวาระของสภาชุดนั้น ผ่านเข้ารัฐบาลและสภาเหลี่ยมรอบแรก กฎหมายเปลี่ยนสัดส่วนถือหุ้นต่างด้าวไม่ยักถูกหยิบจับมาปัดฝุ่นจนหมดวาระสภาแล้วเลือกตั้งใหม่อีกรอบ พอเหลี่ยมจะขายหุ้นให้เทมาเส็ก กฎหมายนี้ก็ถูกหยิบขึ้นมาและผ่านสภาไปอย่างรวดเร็ว แบบไม่มีดีเลย์แม้แต่น้อยทันขายหุ้นพอดิบพอดี พอคนด่าก็ควักหลักฐานขึ้นมาว่ากฎหมายนี้เริ่มมาตั้งแต่สมัยคุณชวนโน่น (ทุเรศเนาะ)
โอ้ย นอกเรื่องยาวไป กลับบ้านไปรอบล่าสุดต้นมะขามใหญ่หน้าบ้าน ที่ผมเคยเห็นเป็นต้นมะขามเด็กสมัยที่ผมยังเรียนประถม ผ่านจนผมเป็นหนุ่มมะขามต้นนี้ก็โตใหญ่ แตกกิ่งแตกก้านซะใหญ่โต เป็นมะขามหนุ่มใหญ่ก็ว่าได้ มันไม่มีเจ้าของ อยู่ริมทาง ถึงตอนแตกยอดใครๆ จะไปเอายอดอ่อนมาเลียงกับปลาย่าง..ก็อร่อย ใส่แกงส้มก็อร่อย ใส่แกงกะทิก็อร่อย คนในหมู่บ้านได้ประโยชน์จากมันแทบทุกบ้าน เลยถึงช่วงใบแก่ออกฝักอ่อน ชาวบ้านก็มาเก็บกันอีก เอาไปทำน้ำพริกมะขาม อร่อยแท้ ใส่แทนมะนาวในแกงส้ม ต้มส้ม [...]

Posted in ทัศนะ 32 Comments »

สำนักพิมพ์บอริ่งเดย์ภูมิใจเสนอพ็อคเก็ตบุ้ตดีเด่นแห่งปี นานๆ จะพิมพ์ครั้ง "สันดานนอมินี ป.ม." รวมเรื่องราว ป.ม. ของผู้เคยประกาศกร้าวว่า "ผมเป็นนอมินีแล้วใครจะทำไม" หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกเรื่องราวในปัจจุบันที่ทันสมัยสุด ของผู้ที่เป็นที่มาของ "สันดานรัฐมนตรี ป.ม." จากไอ้ซ่าส์จอมเนรคุณ ถูกอัปเปหิจาก ปชป. ซบหว่างขาคณะปฏิรูป บิดาแห่งการปิดหนังสือพิมพ์ไทย เจ้าของวาทะเด็ดแห่งปี ๒๕๒๐ "หากอยากให้ รมต.มหาดไทยลาออก ก็ให้เอาระเบิดไปโยนใส่ชบวนเสด็จฯ" นาทีชีวิตที่เกือบโดนรองเท้าผู้หญิงตบปาก ประสบการณ์สี่ปีกับการนั่งเขียนกลอนในตำแหน่งผู้ว่าฯ และ  "ผมไม่ได้เซ็นทิ้งทวน" ชายผู้มี "ชมพู่" เป็นสัญลักษณ์ เทพแห่งเกรียนในตำนาน เกรียนรุ่นเก๋าที่เหล่าเกรียนเทพต่างคารวะ

"สันดานนอมินี ป.ม." ความหนา ๗๕ หน้า ในเล่ม •ตำนานขวานอมินีซ้าย (จากหนังสือ "แปลก" ) •พี่หมักของอีเพ็ญ  •สันดานนอมินี ป.ม.  •ชีวิตบนเรือดับเพลิง •กาบยอนรกป่วนชาติ (นปช.) •เมื่อคืนคุณร่วมเมถุนกับใคร (จากปากคำชายองคชาติตาย) •ความอิจฉาต่อหนุ่มหน้ามน •เรื่องเศรษฐกิจผมไม่ตอบ •รัฐธรรมนูญเฮงซวย •โพลล์งี่เง่า •ไอ้พวกหน้าโง่ [...]

Posted in การ์ตูน, ขำๆ 16 Comments »

ขากลับจากบ้านที่นคร นั่งรถทัวร์สายประจำ รถคันนี้ส่วนใหญ่ถ้าไม่เปิดเพลง มิวสิควีดีโอของนักร้องเพื่อชีวิตใต้ก็บันทึกการแสดงสดของเอกชัย ศรีวิชัย ของเอกชัยน่ะชอบดู แต่เพื่อชีวิตใต้ผมไม่ค่อยจะอยากฟัง จะแขกไก่ หรือคนอื่นๆ ไม่มีอะไรหรอกครับภาษาเพลงไม่มีรสที่จะนับว่าเป็นเพลง ส่วนใหญ่แต่งกันแบบกลอนพาไป ทำนองก็เลียนๆ กันเสียส่วนใหญ่ ยิ่งเนื้อหายิ่งไม่มีจุดเด่น บางเพลงร้องใต้ปนกลาง แต่เลือกใช้คำลงคำผสมคำไม่ได้ความเอาเลย ความจริงไอ้แขกไก่นี่เป็นศิษย์หลวงพี่เอกชัย แต่ทำไมภาษาเพลงไม่ได้ความได้เชื้อเอาเสียเลย
ผมเลิกผ้าห่มคลุมหัว (ที่ปิดเพราะรำคาญมิวสิคที่มันอยู่ตรงหน้า แล้วมันหันกล้องไปมา คงคิดมุขไม่ออกนะ) เพราะเจ้าเพลงนี้ครับ สะดุดเนื้อหาเพลง ส่วนท่วงทำนองก็ลอกๆ มา ไม่ได้โดดเด่นอะไร มาค้นเจอภายหลังว่าเป็นเพลงของ เดช อิสระ ชื่อเพลง ช็อตแล้วหลาว

ค้นเนื้อเพลงได้มาจากเว็บไซต์ musictm (ใครถอดเนื้อเพลงไม่รู้ ปวดหัวกับมัน ต้องมาแก้ใหม่)
ช๊อตแล้วหลาว บ่าวบ่าวบ้านเรา พอเมาแล้วโหย๊ ไม่รู้ไซร กินเหล้าเถื่อน ชอบอยู่หนำ ดีดกีต้าร์ ผมยาวยาวนั่งหลา สาวมา แล้วถ้าโห
พอเห็นสาว โหฉาวทั้งหนน หน้าตาเหมือนโจร เหมือนกับยักษ์ พาให้หนัก พาให้หนาว สาวแล่นหมด ก็อยู่แบบช๊อตช๊อต เลยอด ได้คล็อดสาว 
* หัวค่ำค่ำ [...]

Posted in ดนตรีการ, ทัศนะ, เรื่องเล่า 2 Comments »

คนเรานี่เข้าใจจะค้นเนาะ สามารถใช้เทคโนโลยีตามหาคนได้ดีจริงๆ

เรื่องของเรื่องมาจากหัวข้อ "จิ๋มของหนูครูไม่เกี่ยว" แท้ๆ เลย มีสาวคนไหน ชื่อจิ๋ม และอยู่ ม.ต้นบ้างครับ มีคนถามหาแน่ะ

Posted in ขำๆ 6 Comments »